Wang Hsiang-ch'i's leer methode vereist enorme hoeveelheid tijd en zou hoog ineffectief geacht worden in deze tijd van onvoorwaardelijk geloof in rationele manieren van denken. Bijvoorbeeld, de ontwikkeling van ki het onderwerp van dit boek werd onderwezen door middel van een lange en, voor een jonge ongeduldige man zoals ik, inspannende methode van het herhalen van jaren en jarenlang zen staan totdat het individu de kracht van ki van binnenuit zijn eigen lichaam ontwikkelt heeft. Maar nu nadat er dertig jaar gepasseerd zijn sinds we van elkaar gescheiden zijn, ben ik de betekenis van Wang Hsiang-ch'i’s lessen gaan inzien omdat ik gedurende die tijd in hen geloofde en hen in de praktijk bracht. In anderewoorden, het begrijpen van de krijgskunsten heeft een lange tijd nodig gedurende welke de persoon zijn technieken moet perfectioneren en overtuigt moet raken van hun waarde en effectiviteit. Geen mate van rationalisme of wetenschappelijk denken kan het benodigde resultaat produceren. De persoon die de ware natuur van de krijgskunde beoefent kan niet hopen te begrijpen wat hij doet als hij bezorgd is welke trainingsmethoden progressief zijn en welke ouderwets, want de enige methode is jezelf volledig in de krijgskunsten te gooien en zowel je lichaam te cultiveren als je ki.

Omdat ik het zo voel, heb ik nadat ik China verliet, mijn eigen training voortgezet maar geen moeite gedaan om anderen les te geven of om deze speciale benadering van krijgskunde te verspreiden. Gedurende deze lange periode, zijn een aantal personen er van overtuigd geraakt dat mijn aanpak de juiste was, en zijn mee gaan doen met mijn training. De laatste tijd is het aantal mensen gegroeid en omvat zelfs mensen uit andere landen. En nog steeds heb ik geen intentie een trainingshal te openen of les te geven op de manier van een gewone instructeur. Toen Japan Publications, Inc., me vroeg dit boek te produceren, twijfelde ik, aangezien ik me afvroeg of het mogelijk was in tekst en foto’s mijn vorm van kempo uit te leggen, welke geleerd en meester gemaakt moet worden met het lichaam.
Hier aan toevoegend, koesterde ik twijfels over de waarde van krijgskunde geleerd uit boeken. Maar ik heb het heroverwogen. Allereerst dacht ik dat er misschien mensen zijn die de ware bedoeling van iets kunnen begrijpen van niets meer dan het onderzoeken van een foto. Toen, realiseerde ik dat de conditie van mij interne organen het resultaat van Taiki-ken me instaat stelde tot op rijpe leeftijd in goede gezondheid te blijven, ik zag in dat mijn kennis anderen kon helpen van hetzelfde goede lot te genieten. En deze overwegingen hebben mij er toe doen besluiten mijn gang te gaan met het schrijven en publiceren van het boek.
Tot slot, wil ik de kans gebruiken om mijn dankbaarheid uit te drukken aan twee groepen mensen welke mij geassisteerd met dit project. Eerst, mijn mede leerlingen in Taiki-ken: mijn schoonzoon Yoshimichi Sato; mijn oudste zoon, Akio Sawai; Mikio Goto; Kazuo Yoshida; Norimasa lwama; Yukio Ito; Masashi Saito; Yasuo Matsumura; Mitsuo Nakamura; Jan Kallenbach; en Roland Nansink.  Ten tweede cameraman, Hideo Matsunaga, en Chikayoshi Sanada, die de leiding had over het editorial werk.

maart, 1976
Kenichi Sawai